- A jakby tobie koleś napisał piosenkę, z wyznaniem miłości, to jakbyś zareagowała? - zapytał mnie uroczy, acz lekko buraczany młodzieniec dziś w pracy i mocno się zdziwił, gdy powiedziałam mu, że piosenka musiałaby być o jedzeniu kotów i piciu krwi dziewic, najlepiej na cmentarzu. A w taki tekst trudno wpasować to pierdolone ‘Kocham cię kotku’.
- Może się jej konwencja nie podobała?
- No. Może.

Ów uroczy słucha hip hopu.

Przeszłam przez pierwszą ‘poważną’ rozmowę o zdobywaniu kobiet i o tym, że my tak naprawdę nie wiemy co chcemy, ale to normalne. Nie no, wiemy, ale nie może to być takie proste jak Wam, drodzy panowie się może wydawać.

Nie wspominając o tych wszystkich rozmowach z 11latkami pt. ‘Chłopcy są głupi!’

Ale zanim zaczęłam prowadzić dyskusje niczym Ewa Drzazga, miałam mega młyn przez pierwsze 2 godziny. Wyjazd do Lanckorony, ale najpierw dyskoteka. Potem kino, rozgrywki sportowe. Zgody, pieniądze, zapisy. A do tego wszystkiego standardowy kierat. Czwartki są cięższe niż nawet poniedziałki. Bo mam masę dzieciaków, które czekają na rodziców, bo kończy się tydzień, więc włącza im się ADHD. Dużo, dużo, o dużo za dużo.

Tak pozytywnie zmęczona, wracałam w towarzystwie 3 wspaniałych i Lejdi Gagi.

Papierkowa robota u Mamy, bo ja kochane dziecko jestem i ratuję ją gdy musi coś pisać na komputerze. I dopadła mnie pewna myśl, że może tak połączyć świetlicę, w której się praktycznie wychowałam i tą, w której pracuję w pewnym działaniu. Mama jest na tak. Muszę kierowniczkę namówić.

Uwielbiam to uczucie.