A raczej z czerwcowego...

Ok, więc tak. Po ogródku łażą kury. Bo lans we wsi bez czegoś żywego na ogródku jest wątpliwy. Przy tych zakręconych kurach przechadzają się 3 koty – wszystkie 3 Oliwery, które rozmnażają się jak króliki, na dodatek dość głośno. No i mój JJ (czytać: Dżej-Dżej), czyli Jebnięty Jamnik, jako pies pasterski dla całego dobytku.
Kury fruwajki. Nasze kury latają. Widocznie szanowna ich mama-kura musiała spichnąć się na jakimś randewu z orłem. Fascynujące jest to, że zawsze znajdą sobie jakieś szparsko, przez które da się przefrunąć do celu – czyli ogródka, który mama pielęgnuję, pieści, plewi, kocha i uwielbia. Już sałatę nam załatwiły. Padre postanowił więc kupić wyższą siatkę. Otoczył cały ich wybieg, męcząc się przy tym cały dzień i opalając łysinę na kolor mojego wymarzonego mustanga. Nic nie pomogło. Przelatywały dalej, tym razem żeby dobrać się do dosłownie 3 krzaczków truskawek, które jeszcze są na dodatek niedojrzałe. No więc Gazda z Gaździną postanowili, że ot co – machną jakieś dodatkowe podwyższenie. Płot już przypomina ogrodzenie w Guantanamo. I ostatnio wyszło na jaw jak to się dzieje, że one pokonują każdy płot? No i wyszło szydło z worka. Wchodzą sobie na schody, tam jest mini rozbieg i fruuuuu do przodu. Dziś dołożyli dodatkowe dziadostwo, które niby ma ich powstrzymać. A ja coś czuję, że rano będzie standardowe „Te piiiip, piiiiiiiiiiip kury i tak przeleciały i wdziobały się w kapustę/ogórki/cebulę/marchewki/maliny”.

Tak, napisałam o kurach.
Mamy w domu kuro-latacze. I pewnie myślą, że trenujemy je na jakąś olimpiadę, codziennie podwyższając im poprzeczkę. Skok przez płot. Sfruwają ze wszystkiego, z czego się da. Są niemożliwe.


Kury ostatnio sprawiają, że jest śmiesznie.
Że jest uśmiech...