14:31 Dziś o 16 zaczynamy kurs opiekunów kolonijnych. Niby nic takiego a jednak sie przedszkolanko-opiekunkom przydaje. I zawsze to jakieś dodatkowe dokształcanie. No nic, idę powoli zaraz podjadą dziewczyny Niebieskim. Wrócę w nocy...

21:43 W domu. Kurs póki co jest bardzo fajny. Przeraża mnie jutrzejszy dzień - od 8 rano do 18... i w niedziele to samo. Ale cóż... mile nas zaskoczyli juz na samym początku, bo to nie tylko kurs opiekunów kolonijnych, ale też kierowników wycieczek, co sie baaardzo pedagogom przydaje. Fajnie prowadzą, przez cały czas sie śmiejemy. A jutro? No nic: jakieś wspomagacze, dopalacze i może damy radę. A tymczasem kłaniam się nisko i idę spać.

Od czego by tu zacząć?
7:10 i wrzask budzika budzi mamę i mnie. Brr... No ale nic, grzecznie wstałam, zjadłam śniadanie, zmyłam resztki snu i podreptałam na busa. Byłam w połowie drogi gdy dostałam smsa, że niemiecki odpada. Wsumie trochę mi naszego Lecha szkoda, bo miał jakąś tam sztuczkę, ale no kurka – wyspałam się! Samochodzikowi od Lecha życzymy powrotu do zdrowia...

Namówiłam Misia, żebyśmy pojechali na jakiś relaks mały. „Czerwony kapturek” okazał się super trafem. Wszędzie jest żółto i jajecznie. Przechodząc obok kwiaciarni zerknęłam na śliczne żonkile. Normalnie aż się na mnie patrzyły. 3,50 i już były moje.

Wiosna!

A wracając do domu śpiewaliśmy z Misiem „Zawsze tam gdzie ty”...